telefoon: 033-258 99 75

e-mail: sylviaverduin@zonnet.nl

Ervaringen

Vervolg van Nova's verhaal

Hij kon wel voelen dat er vooral veel spanning rondom haar buik zat. Ook merkte hij haar zure geur op wat kon wijzen op verborgen reflux. Hij adviseerde ons naar de huisarts te gaan voor een maagzuurremmer. De huisarts vond Nova ook erg onrustig en wilde graag dat ze gezien werd door de kinderarts. Dus we kregen eerst een verwijzing naar de kinderarts. Deze adviseerde eerst een prikkel arm programma: voeden, 30 min omhoog houden, inbakeren en weg leggen in ledikantje. Ook al hielden we het inbakeren consequent vol, wij ervoeren eerder meer onrust dan minder. Inmiddels zaten we er zelf aardig door heen na veel slaap tekort met een baby die alleen maar rechtop gehouden wilde slapen en direct wakker schrok zodra zij in het ledikantje werd gelegd. Weer terug bij het ziekenhuis, Nova was toen 6 weken oud, hebben we aangedrongen op een opname, onze indruk was dat Nova veel pijn had en steeds onrustiger werd. Ze is opgenomen onder het ‘huilbaby’ protocol. Wij vonden dit een vervelend woord, maar er gebeurde in ieder geval wat. Nova was nog geen twee uur in het ziekenhuis of de verpleging belde al of ze haar andere voeding mochten geven en pijnstilling. Nu ze onder hun hoede viel werd de onrust toch als ernstiger beoordeeld dan op het spreekuur. Nova zat inmiddels ook onder het eczeem en na een paar dagen observatie is ze overgegaan op koemelkvrije voeding verdikt met biologisch johannes broodpitmeel. Hierdoor werd ze een heel stuk rustiger. Na een week in het ziekenhuis is ze weer mee naar huis gegaan. Thuis aangekomen ging het al wel een stuk beter dan voorheen, maar bleef Nova toch nog steeds behoorlijk onrustig. Met name de trap op en af zorgde al voor het opgeven van voeding. Waardoor ze dan geïrriteerd bleef. ’s Avonds huilde ze vaak aan één stuk door tussen de een na laatste voeding en de laatste voeding in. Via een kennis kregen wij de tip om Sylvia in te schakelen. Ondanks dat dit voor ons een uur rijden is hebben we besloten dit toch te proberen. Toen Nova drie maanden oud was zijn we voor het eerst bij Sylvia geweest. Tijdens de intake, observeerde Sylvia Nova terwijl ze bij mij op schoot zat. Daarna werd d.m.v. kinesiologie nog het een en ander duidelijk en vervolgens begon de behandeling van Nova op de grote mat op de grond. Nova leek Sylvia ook echt een verhaal te willen vertellen door het maken van geluidjes en huilen als zij begrip kreeg voor haar verhaal. Zo werd ons duidelijk dat de IVF bevruchting en de geboorte via de keizersnede (vastpakken bij de romp) een onderdeel van de onrust waren. Wij zijn vier keer bij Sylvia geweest, na iedere keer ging het weer een stukje beter. Na de laatste keer is de onrust helemaal verdwenen. Nova is inmiddels een vrolijke baby van ruim vijf maanden die vooral veel lacht en nog een enkele keer huilt als ze moe is of honger heeft.

Ervaringsverhaal Ferdinand

Na een vlotte bevalling kwamen de zorgen al snel. Ferdinand is op maandag geboren en op woensdag bleek hij tien procent afgevallen te zijn en ging pas na een week weer groeien. Ook was hij erg onrustig en huilde veel. Iedereen dacht dat hij te weinig borstvoeding kreeg maar bijvoeding had geen effect. Na vier weken adviseerde het CB ons om hem een half uur te laten huilen, om hem te “leren” slapen. Dit advies hebben we een halve dag volgehouden, hij huilde zo hartverscheurend! Wij hadden het vermoeden dat hij pijn had. We zijn verder gaan zoeken en kwamen toen hij zes weken oud was bij een osteopaat terecht. Zij ontdekte dat hij het Kiss-Syndroom had. De behandelingen leken effect te hebben, maar het huilen ging in mindere mate door en hij bleef zijn beentjes, rug en nek overstrekken.
De huisarts verwees ons door naar de kinderarts en die volgde het huilbabyprotocol. Ferdinand kreeg maagzuurremmers en zalf voor zijn eczeem voorgeschreven en we werden doorverwezen naar de kinderfysiotherapeut. De osteopaat vertelde ons dat de middeltjes niet zouden helpen omdat de oorzaak niet aangepakt werd. De kinderfysio gaf ons tips hoe we Ferdinand in een prikkelarme omgeving konden verzorgen. Hij was overgevoelig voor sensorische prikkels. Ferdinand bleef onrustig en groeide te weinig waardoor hij na vijf maanden op de onderste groene lijn van de groeicurve zat. Door een tip van een oud-collega kwam ik in aanraking met babytherapie. We wisten niet zo goed wat we konden verwachten, maar we zijn enorm blij dat we de stap gezet hebben. Sylvia wist te achterhalen dat Ferdinand als bevruchte eicel bij de innesteling al energie/voeding tekort heeft gehad en deze overlevingservaring heeft er o.a. al voor gezorgd dat hij alert werd. Ook tijdens de zwangerschap heeft hij wat stress opgepikt. Zijn geboorte is enorm stressgvol geweest voor Ferdinand en achteraf gezien voor mij ook. Ferdinand heeft een moeilijk inwendige spildraai gemaakt, waarbij hij niet goed wist welke kant hij op moest en heeft daarbij heeft hij zijn neusje gekneusd. De hele bevalling heeft maar 3,5 uur geduurd en dat was veel te snel voor hem. Hij zat in een hevige schrikreactie toen hij geboren was en heeft daardoor niet kunnen voelen dat hij bij mij op de borst lag. Hierdoor bleef hij maar naar mij zoeken en was alleen rustig bij mij in mijn armen. We hebben 4 sessies gehad waarin Ferdinand o.a. twee keer opnieuw door zijn moeilijke geboorteproces gegaan is, maar zo dat hem dan niet overweldigd heeft. Daarna heeft hij ook nog het goede geboorteproces mogen ervaren. Ook bleek dat zijn overgevoeligheid voor sensorische prikkels was ontstaan door de lidocaïne spray die vlak voordat zijn hoofdje werd geboren gebruikt werd om mij wat de verdoven. Inmiddels hebben we een compleet ander kind. Hij is vrolijk, rolt en tijgert, slaapt veel meer en beter. Ook zijn groei zette tijdens de behandelingen in. Hij is in vier weken tijd 1,6 kg gegroeid! De osteopaat gelooft haar ogen niet en de fysiotherapeut ziet zo'n enorme vooruitgang en komt pas over drie maanden nog eens kijken.

Het verhaal van Guus

Guus is 27 juli 2014 geboren. Na 42 weken kwam hij thuis ter wereld. De bevalling duurde negen uur en was snel voor een eerste kindje. De dag na zijn geboorte begon het huilen. Bij de bevalling had hij een slok vruchtwater genomen en hij had dus al veel last van boertjes en scheten en hij gaf veel voeding terug. Het huilen bleef aan en we hem gaan dragen in de draagdoek. Dit was een uitkomst. Zodra we bewogen met hem in de doek was hij stil. Tussen de huil en spuugmomenten in hebben wij zeker genoten. Het ventje wilde alles zien en vond slapen maar overbodig. Om te kijken hoe we hem verder konden helpen hebben we een heel lijstje afgewerkt: De huisarts voor reflux: medicatie gekregen en hij werd stukken vrolijker. De cranio sacraal therapeut: want we wilden stoppen met de medicatie, het voelde niet goed. Na twee sessies medicatie vrij en nog steeds vrolijk En de homeopaat voor extra ondersteuning. Het hielp allemaal wel wat, maar de nachten waren nog steeds spannend. Hij sliep van de zeven nachten maar één nacht goed, twee nachten waren we een uur of anderhalf met hem bezig en vier nachten waren we twee tot drie uur bezig. Uiteindelijk kwam ik via een buurvrouw bij Sylvia uit. Mijn man, ik en Guus zijn naar haar toe gegaan. De ervaring was bijzonder en bijzonder indrukwekkend. De wijze van communiceren met Guus was onwerkelijk en toch werkte het echt. Zo zijn we er achter gekomen dat hij zich net op tijd heeft weten te innestelen in de baarmoeder: dat verklaarde waarom mijn zwangerschapstest niet positief was toen hij dat wel had moeten zijn en een week later wel. Daarnaast heeft Guus een broertje gehad die niet op tijd was met innestelen en was de bevalling pijnlijk voor hem waarbij hij met een gekneusde neus ter wereld is gekomen en door de pijn zijn 'aanwezigheid' had uitgeschakeld. Hij was daardoor ook zijn mama even kwijt geraakt. De informatie heb ik met een brok in mijn keel tot mij genomen. Het verklaarde zo goed waarom hij niets over het hoofd wilde, niet beperkt wilde worden in het bewegen en heel veel bij ons wilde zijn. Ik baalde stiekem dat ik niet eerder naar Sylvia gegaan was. De behandeling bestond uit een spel waarin Guus geconfronteerd werd met angst, de angst schoot dan in zijn ogen. Ook hebben we gepraat met hem over zijn geboorte. Toen we weer naar huis gingen was Guus op. Hij was op een manier aan het huilen dat wij hem niet herkende. De eerste nacht sliep hij fantastisch. Hij was zo stil dat we ons afvroegen of hij het nog wel deed. De nachten daarna werd hij soms wakker, maar in plaats van een uur met hem bezig zijn, was een aai over zijn bol voldoende. Vervolgens is er een oorontsteking en een buikgriep tussendoor gekomen, dus de nachten waren nog steeds niet 'je van het', maar nu hij weer aan de beterende hand is, merken we dat de nachten rustiger zijn. We begrijpen hem beter en vertellen hem voor het slapen gaan wat er allemaal is gebeurd die dag en dat hij in zijn dromen met zijn broertje kan spelen. Overdag trekt hij veel meer naar zijn vader toe. In het begin was het mama voor en mama na. Ook is hij veel meer met het praten aan het oefenen. Alsof hij er meer ruimte voor heeft in zijn hoofd. Hij slaat zichzelf ook minder op zijn hoofd (“au, au”). Ik weet nu in ieder geval dat ik bij een volgend wonder die veel huilt, mij snel meld bij Sylvia.

Het verhaal van Kobus

Ik ben met ons 4 maanden oude zoontje naar Sylvia geweest omdat hij een nogal heftige geboorte achter de rug had. Hij sliep erg onrustig (veel hazenslaapjes) overdag en vroeg me af of dit verband had met elkaar. Sylvia is aan de slag gegaan met de geboorte bij Kobus en het was ontroerend mooi om te zien. Kobus "vertelde" zijn hele verhaal aan Sylvia en ze was er helemaal voor hem. Kobus heeft echt zijn verdriet en pijn laten zien, zijn geboorte herbeleefd en de manier waarop Sylvia hem begeleidde was zó bijzonder. Na die tijd viel Kobus als een blok in slaap en de dagen erop wilde hij veel bij mij zijn en ging het iedere dag een stukje beter. Inmiddels zijn we ruim twee maanden verder en hij is een heerlijke slaapkop die werkelijk altijd goede zin heeft! Ik kan het echt iedere ouder aanraden om met je kleintje naar Sylvia te gaan. Buiten het feit dat ze werkelijk héél lief is voor je baby, is ze zeer deskundig en weet dit op een prettige manier over te brengen op jou als ouder.

Het verhaal van Evi

'Na een lange zware bevalling leek het de eerste week aanvankelijk goed te gaan met onze kleine meid. Maar na een week begon Evi steeds vaker en heftiger te huilen en was dan ontroostbaar. Wat we ook deden, troosten, wiegen, voeden etc., niets leek te helpen. Ze huilde vaak van de ene voeding tot de volgende. Ze was soms zo overstuur dat ze rood aanliep en het leek alsof ze stopte met adem halen. Evi had duidelijk pijn. Als ze niet huilde had ze een bedrukte frons op haar gezichtje, ze zag er niet gelukkig uit. Dit was hartverscheurend. Er was iets met haar aan de hand, maar wat?'
We gingen naar de huisarts en zijn ook meerdere keren op de huisartsenpost geweest maar die kwamen niet verder dan: 'waarschijnlijk buikkrampen'. Daarna bij de osteopaat maar die kon ook niets bijzonders vinden. Toen Evi een maand oud was is ze zelfs nog een weekje ter observatie opgenomen geweest in het ziekenhuis. Maar daar kwam ook niet veel bijzonders uit. We moesten Evi proberen te laten liggen als ze huilde zodat we meer ritme zouden krijgen. Dat druiste tegen ons gevoel in. Als je kind zo hartverscheurend huilt laat je het niet liggen. De oorzaak moest aangepakt worden! Uiteindelijk zijn we er zelf achter gekomen dat Evi verborgen reflux had en daar kreeg ze toen medicijnen voor. Toch was hiermee nog niet alles opgelost. De ergste pijn en huilbuien waren over maar Evi bleef onrustig. Daarnaast had Evi last van rode vlekken in haar gezicht en was de ernstige, verdrietige frons er nog steeds. Mijn moeder liet me de site van Sylvia zien en ik kreeg goede hoop dat Sylvia ons kon helpen. Toen ik belde heeft ze ons ondanks dat haar agenda zo goed als vol zat meteen die dag uitgenodigd om te komen. Ze adviseerde mij iemand mee te nemen omdat er tijdens de therapeutische sessie best veel op je af kan komen. Dus ik nam mijn moeder mee. Het mooie was dat meteen bij binnenkomst Evi helemaal relaxt was, alsof ze voelde dat ze geholpen zou gaan worden. We hadden meteen een heel fijn en vertrouwd gevoel bij Sylvia. Tijdens het intake gesprek nam ze echt de tijd en luisterde aandachtig. Er was ruimte om vragen te stellen. Na het intake gesprek kwamen we tijdens een kinesiologische sessie al heel heel veel te weten over wat er nu met Evi aan de hand was. Evi had een een geboortetrauma opgelopen omdat ze het heel erg benauwd heeft gehad tijdens de bevalling, ze heeft voor haar leven gevreesd. Na de geboorte was zo versuft, dat ze het eerste uur (dat zo belangrijk is voor de binding) gemist, waardoor ze in feite nog steeds op zoek was naar mij, haar moeder. De rode uitslag bleek stress uitslag te zijn. Zelfs de oorzaak van de reflux kwam aan het licht! Dit spanning veroorzaakt te worden. In haar bekken hield ze zoveel spanning vast dat er een opwaartse kracht in haar lijfje ontstond. En als kers op de slagroomtaart bleek Evi ook nog een voedsel intolerantie te hebben voor tarwe en lactose. Hierna volgde de babytherapie met geboortesimulatie. Vooraf werd goed uitgelegd wat er ging gebeuren en wat we konden verwachten. Dit vond ik fijn om te weten. Wat er toen gebeurde was buitengewoon bijzonder! Het was zo mooi om te zien hoe Sylvia contact maakte met Evi en hoe vervolgens de geboortesimulatie zich afspeelde. Na de sessie viel Evi als een blok in slaap en bij thuiskomst gaf ze me een grote lach alsof ze wilde zeggen; nu weet je wat er met me aan de hand is! Meteen na de behandeling zagen we een ander kind. Ze was rustiger en meer tevreden! Hierna volgden nog twee behandelingen en daarna was het helemaal goed. Evi was veranderd in een blije tevreden baby. Evi is gehoord, gezien en geholpen door Sylvia. We zijn heel erg blij dat Sylvia op ons pad is gekomen! Het is een enthousiaste vrouw met veel kennis en passie voor het vak.
Een aanrader dus! Bianca, moeder van Evi

Het verhaal van Nathan

'Op 13 mei 2014 is onze zoon Nathan geboren, met 37 weken. Omdat mijn vliezen spontaan braken, maar de bevalling niet snel genoeg op gang kwam, ben ik ingeleid. Uiteindelijk is Nathan met de vacuümpomp ter wereld gekomen. Al snel bleek dat hij een zeer prikkelbare baby was. Hij lag vaak in een kommahouding, met een hoge spierspanning. Hij had een gespannen gezichtje en was erg snel overprikkeld en schrikkerig. Nathan sliep daarnaast overdag slecht, hij deed met name hele korte slaapjes bij mij in de draagdoek. Nathan had lichamelijk last van de kunstverlossing, zo bleek na een bezoek aan de osteopaat en homeopaat. Zij boden verlichting, maar niet de oplossing, want met 16 weken werd het slapen ook ’s nachts steeds problematischer.'
'Nathan wilde absoluut niet in zijn eigen bed slapen. Vaak werd hij ‘s avonds elk uur krijsend wakker. Dit gebeurde ’s nachts eveneens meerdere keren. Voeden hielp meestal niet, hij was zo in paniek dat we de angst in zijn ogen zagen en hem niet meer konden bereiken. Daarom sliep Nathan altijd bij ons in bed, maar ook daar kreeg hij de angst- en paniekaanvallen. We waren ten einde raad en praktisch uitgeput, zowel fysiek als mentaal. Toen Nathan 8 maanden was, zijn we bij Sylvia terecht gekomen. Op dat moment werd het duidelijk dat Nathan een geboortetrauma had en dat hij zijn geboorte steeds herbeleefde. Dat verklaarde de angst, het huilen en de prikkelbaarheid. Nathan heeft vast gezeten in het geboortekanaal, dit was voor hem ontzettend angstig. Door de vacuümpomp heeft Nathan zelf niet kunnen afzetten bij het geboren worden, dit maakte hem hulpeloos. Sylvia heeft Nathan behandeld met een geboorte simulerende massage. Thuis zagen we dezelfde middag al een verandering bij Nathan. Hij maakte meer geluidjes, maar probeerde ook vooruit te bewegen. Hij had tot die tijd nog niet gekropen of getijgerd. Daarnaast leek hij rustiger en kon hij langer zichzelf vermaken. Na de tweede sessie ging het alleen nog maar beter met Nathan, hij vond meer rust en kon steeds langer slapen overdag, ook in zijn eigen bed. Uiteindelijk zijn we, vanwege een hoge spierspanning in zijn bekken, nog voor een derde keer langs geweest. Kort daarna sliep Nathan de nachten vrijwel door en kon hij overdag eveneens langer slapen. Inmiddels heeft hij een relatief stabiel ritme ontwikkeld, waarbij hij overdag een slaapje van 2 uur doet en ’s nachts ook bijna het klokje rond slaapt. En hij slaapt nu ook in zijn eigen bedje, op zijn eigen kamer. Het lukt Nathan inmiddels om zich aan de slaap over te geven, waar hij dat eerder niet kon of wilde. Nathan ontwikkelt zich in een hoog tempo en zit goed in zijn vel. Anderen kunnen aan hem zien dat hij anders uit zijn ogen kijkt. Wij zien dat hij in zijn kracht staat! Eindelijk is onze baby ook een blije baby geworden. Dat is heerlijk om te zien en puur genieten. Sylvia, ontzettend bedankt voor dit alles!'

Het verhaal van Tijs

'Tijs is twee weken te vroeg geboren en heeft de eerste twee weken van zijn leven dan ook slapend door gebracht. Tot hij op “de datum” was en volgens het schema van een gemiddelde baby ging functioneren. Hij was erg onrustig en had altijd een frons op zijn gezichtje. Hij poepte één keer in de twee dagen en had erg last van darmkrampen. Ook andere mensen zeiden tegen ons dat hij eigenlijk altijd onrustig was bij hen op de arm. Tijs is ons tweede kindje en ik weet, je mag kinderen niet met elkaar vergelijken maar na foto's van onze dochter te hebben bekeken van toen, werd ons gevoel bevestigt. Het klopte niet, Tijs zat niet lekker in zijn vel, er is iets met hem. Maar wat?' 'Hij huilde niet, alleen als hij honger had. Hij kon niet doorhuilen. Hij kreunde en steunde wel heel erg en ook zijn slaap woelde hij enorm. Omdat hij zo onrustig was spuugde Tijs ook meer dan gemiddeld terwijl hij wel goed dronk. Na een bezoek aan de website van Sylvia en het gedeelte van babytherapie te hebben gelezen, waren we direct overtuigd. Er werden 10 symptomen genoemd en Tijs had er vijf van. Eén was al genoeg om een afspraak te maken dus we namen contact op en konden twee dagen later al komen. Na één sessie was Tijs al een stuk opgeknapt. Sylvia constateerde dat Tijs o.a last had van reflux. Via kinesiologische testen met mij, de moeder, konden we vragen stellen die anders onbeantwoord bleven. De ene website zegt namelijk WEL de voeding verdikken bij reflux en de andere zegt NIET verdikken. Het hangt natuurlijk ook van het kindje zelf af. Wij gingen met het antwoord aan de slag en, ...het werkte. Sylvia constateerde ook dat Tijs zijn inwendige spildraai tijdens zijn geboorte als een kurkentrekker gemaakt had en dit als traumatisch ervaren heeft. Door omstandigheden heb ik twintig minuten niet mee mogen persen. Tijs wilde dus komen, maar ik hield het tegen, omdat er anders lichamelijk grotere problemen bij mij zouden ontstaan. Tijs werd behandelt met een geboorte simulerende massage. Na de tweede behandeling was Tijs dermate een ander kind dat we het gevoel hadden “waarom zouden we een derde keer gaan?”. Maar waar je aan begint moet je ook afsluiten. De derde keer kon Tijs de opgeslagen spanning, vooral in zijn liesjes, ook loslaten waardoor hij nu soepeler in zijn heupjes is. We hebben echt een heel ander kind. Hij is de vrolijkheid zelve. Hij poept elke dag, dus met de darmen is ook alles in orde. Tijs is nu veertien weken, kirt en lacht, is actief en slaapt heel rustig van 20.00 tot 8.00 uur. Hij kreunt en steunt niet meer. Het is zo'n lekker ding! Hahahaha. We zijn heel blij dat we de stap hebben gezet om naar babytherapie te gaan. Mensen lachen wel eens als we zeggen: ”Tijs was gewoon niet blij”. Maar het is echt zo. Er was iets niet goed, we hebben als ouders naar ons gevoel geluisterd. En zonder gebruik van medicijnen, wat voor ons een voorwaarde was, de oplossing gevonden in babytherapie. Sylvia, nogmaals heel erg bedankt voor al je werk en we zullen je zeker aanbevelen bij anderen!'

Het verhaal van Caren en Noah

'Ik heb Sylvia voor het eerst ontmoet bij zwangerschapscurcus, echt bewust een uur met je zwangerschap bezig zijn. Daar leerden we van haar hoe we op verschillende manieren contact konden maken met ons kindje. We kregen handige tips over hoe de ademhaling te gebruiken bij de bevalling en ook het dragen, tillen en roterend aan- en uitkleden van de baby werd besproken. Met een groep aanstaande moeders ervaringen uitwisselen was ook altijd erg leuk. Op 22 augustus werd onze mooie dochter Noah geboren. De bevalling liep voorspoedig en gebeurde op de baarkruk. Dat hadden we van Sylvia gehoord en leek ons wel wat. En inderdaad is ons dat goed ‘bevallen’. Na een week of twee kreeg ik een beetje het idee dat ons meisje wel heel erg een voorkeurskant had. En ze huilde ook veel. Toen dat wel erg lang duurde zijn we radeloos naar het consultatiebureau, de huisarts en de osteopaat geweest. Maar daar kregen we steeds “buikkrampjes” te horen. Ik had me al opgegeven voor de babymassage bij Sylvia , maar omdat Noah zoveel huilde had ik het al twee keer afgezegd. Maar Sylvia voelde wel dat er iets niet in orde was en wilde Noah toch wel even zien. Toevallig waren er nog twee moeders die ook in een gelijke situatie zaten. Dus ben ik toch maar gegaan. Ik was nog geen 5 minuten binnen en Noah begon weer zo erg te huilen, dat Sylvia gelijk wel zag dat er iets anders aan de hand was dan krampjes. Noah overstrekte zich heel erg tijdens het huilen. Ze heeft dan ook gelijk een manueel therapeut gebeld, en ik kon die middag direct terecht. Daar werd vastgesteld dat Noah het Kiss syndroom had. De werveltjes in haar nek zaten helemaal vast! Wat een opluchting dat we eindelijk eens duidelijkheid kregen. Deze manueel therapeut heeft haar voor een groot deel geholpen.

Maar toch had ik nog het idee dat er nog iets niet helemaal goed was, ze schudde vaak heel hard “nee” met haar hoofdje en moest dan ook erg huilen. Sylvia heeft toen doormiddel van babytherapie bij Noah het idee gekregen dat ze tijdens de bevalling niet goed door het baringskanaal kon komen. We zijn twee keer voor babytherapie bij Sylvia geweest. Sylvia werkte op een grote mat op de grond met Noah. Eerst zorgde ze dat Noah zich veilig voelde door contact op te bouwen met haar, daarna observeerde ze de signalen die Noah gaf en ging vervolgens via een zachte geboortemassage terug naar waar het probleem zat. Noah ging natuurlijk huilen maar Sylvia lette goed op dat ze niet over haar toeren raakte. Zo kreeg ze het gevoel dat er begrip was voor wat ze meegemaakt had en het gevoel dat ze het nu wel aankon. En vanaf toen is Noah een tevreden meisje geworden, die weer lekker kon slapen en spelen. En zoals Sylvia altijd zegt: Een baby hoort alleen te huilen als er iets is : zoals honger, alleen voelen, vieze broek of slaap. Als die behoefte vervuld is hoort het huilen te stoppen . Bij een huilbaby is er ALTIJD iets aan de hand, lichamelijk en/of emotioneel, vaak gaat dit samen.

Ik ben Sylvia dan ook heel erg dankbaar voor alle hulp die we gekregen hebben. Een vrouw die kennis van zaken heeft en voor een groot deel met haar gevoel werkt. En dat vind je niet zo vaak meer in deze wereld!'